Mamy takie chwile, że siądziemy razem i popłaczemy. Ale trzeba żyć dalej. Trzeba nauczyć się nowego życia i walczyć dalej. Mamy dla kogo żyć. Tak mówili mławianie – Sylwia i Krzysztof Żakiewicz, młode małżeństwo z dwójką małych dzieci – Lenka ma trzy latka, a Marcelina 3 miesiące. Wypadku, któremu uległ Krzysztof właściwie nie powinien przeżyć. Drugie życie otrzymał od reanimującego go strażaka. Kolejne, od siedleckich lekarzy. Teraz musi nauczyć się nowego życia. I o nie walczyć!

Krzysztof Żakiewicz w maju ubiegłego roku uległ poważnemu wypadkowi w pracy. Jako monter sieci trakcyjnej doznał porażenia prądem o napięciu 3 tys. V. Spadł wówczas z wysokości 8 metrów z pojazdu torowego, czego efektem było zatrzymanie akcji serca oraz wieloodłamowe złamanie kręgosłupa w odcinku C6 C7 z dokanałowym przemieszczeniem odłamów, złamanie łuku C5, kompresyjne złamanie TH5 TH6 z zupełnym niedowładem kończyn dolnych oraz dystalnym niedowładem kończyn górnych, przykurczem palców obu rąk, padaczka pourazowa oraz spalone nerwy całego ciała ( efekt porażenia prądem). Pierwsze diagnozy lekarzy – to trzy dni życia. Kolejne rokowania – zupełny paraliż i wegetacja.

Przez miesiąc po wypadku nieprzytomny, spędził pół roku na Oddziale Intensywnej Opieki Medycznej w Siedlcach , gdzie został poddany operacji, przewieziony na oddział wewnętrzny siedleckiego szpitala, gdzie leżał przez kolejne 1,5 miesiąca. Od 29 grudnia 2016 roku przebywał na Oddziale Rehabilitacji w szpitalu w Mławie.

Dziś porusza się na wózku jedynie po domu. Zarówno wózek, jak i specjalne łóżko jest wypożyczone. Krzysztof od piersi w dół ciała nie ma czucia. Mimo mocno poparzonych prądem dłoni, ma je częściowo sprawne. Potrafi mówić i komunikować się z otoczeniem, choć w życiu codziennym potrzebuje pomocy drugiej osoby.

– Mąż dużo osiągnął, jest bardzo silny. Jest tu potrzebny. Nie poddajemy się. Szukamy ośrodka, odpowiedniego dla dalszej rehabilitacji. Konsultowaliśmy się z prof. Maksymowiczem z Olsztyna, ale kolejna operacja stanowi duże ryzyko utraty czucia w górnych partiach ciała – opowiada Sylwia Żakiewicz.

Obecnie na domową, prywatną rehabilitację codziennie przychodzi rehabilitantka. Oprócz tego szukają innych możliwości poprawy funkcjonowania Krzysztofa. Mają nadzieję zakwalifikować się do programu doświadczalnego z tzw. „japońskim szkieletem” (Chodzi tu o egzoszkielet – zaprojektowany i zbudowany przez japońskiego inżyniera – prof. Yoshiyuki Sankaiego z Uniwersytetu Sukuba – red.). Marzeniem Krzysztofa jest też aby móc choć trochę pobyć na świeżym powietrzu. Nie jest to proste, gdyż mieszkają na trzecim pietrze w bloku.

 – Raz tylko dwóch facetów przyszło i zniosło a potem wniosło męża z wózkiem. Złożyliśmy do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie wnioski, m.in. o dofinansowanie zakupu schodołazu. Jest on dla nas najważniejszy, bo spłacamy kredyt na to mieszkanie i nie mamy możliwości sprzedać go i kupić jakieś np. na parterze – opowiadają wspólnie małżonkowie.

Oboje również zgodnie opowiadają o ludzkiej życzliwości, jakiej w dzisiejszych czasach nawet nie oczekiwali. Gdy wymieniają ten szereg dobrych ludzi, rozpoczynają go od strażaka i pani ordynator siedleckiego szpitala. Ale również w Mławie doświadczają wsparcia i pomocy, bardzo przydatnej w ich sytuacji. Leki przyjmowane przez Krzysztofa oraz rehabilitacja są bowiem kosztowne.   Na Facebooku działa otwarta grupa Licytujemy dla Krzysia !! Pomoc W Walce O Powrót Do Formy, gdzie dochód z licytowanych przedmiotów zasila rehabilitację. Znajomi i przyjaciele organizują dla Krzysztofa charytatywne imprezy – jak choćby ostatnia, charytatywna zabawa taneczna, zorganizowana w Kowalewie. Krzysztof jest podopiecznym Fundacji Avalon, gdzie na wydzielone subkonto można również przekazywać wpłaty.

– Trochę obawiam się co będzie dalej, ale mamy bardzo dużo ludzi za sobą. Wspierają nas, kibicują nam. Bardzo dziękujemy wszystkim osobom, które choćby dobrym słowem nas wsparły. Bardzo dziękujemy – kończy rozmowę Sylwia Żakiewicz.

rozmawiał: JK