Co roku to samo: święta przychodzą z hukiem, a odchodzą po cichu, jakby wymykały się tylnymi drzwiami. I wtedy zaczyna się festiwal emocji. Jedni mówią z ulgą: „No, nareszcie po wszystkim”, a inni patrzą na choinkę jak na przyjaciela, który właśnie pakuje walizki i wyjeżdża na długie wakacje.

Ci pierwsi – nazwijmy ich realistami – twierdzą, że święta to piękny czas, owszem, ale męczący. Że za dużo jedzenia, za dużo ludzi, za dużo rozmów, za dużo wszystkiego. Że dobrze wrócić do normalności, do rytmu, do codziennych spraw, które – paradoksalnie -dają poczucie spokoju. Dla nich koniec świąt to jak zdjęcie zbyt ciasnych butów: ulga, nawet jeśli buty były eleganckie.

Drudzy – romantycy – przeżywają smutek po świątecznej atmosferze. Dla nich te kilka dni to jedyny moment w roku, kiedy świat zwalnia, a ludzie stają się choć odrobinę milsi. Kiedy można bez wyrzutów sumienia siedzieć w piżamie do południa, Gdy święta się kończą, romantycy czują, jakby ktoś zgasił światło w najładniejszym pokoju.

W tym roku ten kontrast był jeszcze bardziej wyraźny. Wigilia po raz pierwszy była dniem wolnym od pracy, a zaraz po świętach czekał nas weekend – świąteczny maraton luzu. Jedni zdążyli się już znudzić odpoczynkiem, inni dopiero się rozkręcali, gdy trzeba  wracać do rzeczywistości.

I tu właśnie zaczyna się prawdziwy spektakl. W biurach i na komunikatorach słychać dwa chóry:

–  „Dobrze, że już po wszystkim, wracamy do normalności.”

–  „Szkoda, że tak szybko minęło, mogłoby trwać jeszcze chwilę.”

Oba głosy są równie szczere. Bo święta są jak lustro – każdy widzi w nich coś innego. Jedni widzą obowiązki, drudzy magię. Jedni widzą chaos, drudzy ciepło. Jedni widzą zmęczenie, drudzy odpoczynek.

A prawda? Prawda jest taka, że święta są jednocześnie wszystkim tym naraz. I może właśnie dlatego budzą tyle emocji. Bo są intensywne, głośne, pachnące, czasem męczące, czasem wzruszające – ale nigdy obojętne.

A kiedy już miną, zostaje po nich coś, co łączy wszystkich, niezależnie od obozu: świadomość, że za rok znów wrócą. I znów jedni będą się cieszyć, a inni już tęsknić.

Kadwa