Czas włączenia i wyłączenia lamp ulicznych w Mławie nie jest jednolity dla całego miasta. Można wysunąć tezę, że na przestrzeni kilkudziesięciu metrów zmrok zapada o innych porach. Nie inaczej jest ze świtem. Zabawa polega na tym, że sztuczne światło często pojawia się i znika niezależnie od zachowania się słońca.

O poranku setki zaspanych osób podąża do przystanków autobusowych, podczas gdy inni mkną przez miasto własnymi samochodami. Wszyscy spieszą się do dzielnicy przemysłowej. Ubrani w ciemne stroje, bez odblasków, są ledwie zauważalni. Niekiedy tylko kilka bladych twarzy wyróżnia się w grupie osób o ciemnej karnacji.

Mimo, że dzień nawet nie myśli o pokazaniu swej twarzy, to latarnie nagle gasną i widać ciemność. W mieście czuć strach. Kierowcy boją się, że ktoś wtargnie na drogę, a piesi lękają się wejść na jezdnię, by nie zostać potrąconym. Czas jednak goni nieubłaganie, więc bezpieczeństwo schodzi na dalszy plan.

Wieczorem gra świateł w Mławie jest troszkę łaskawsza. Słońce żegna się wolniej, a oczy pokornie przyzwyczajają się do zmian. Gdy już potykamy się o niedoskonałości chodnika (jeżeli jest) i wpadamy na innych przechodniów, to znienacka doznajemy łaski operatorów sieci energetycznych i dostajemy światłem po oczach.

Nie wszyscy jednocześnie. Nie wiadomo jaki system obowiązuje w Mławie, ale na pewno są bardziej oświeceni i tacy, co dłużej żyją w ciemnocie. Czy coś na to poradzimy? Trudno powiedzieć. Widocznie tak ma być.

kpt. rez. Karol Klepczyński

„Z przymrużeniem oka” to cykl publikacji, płynących z obserwacji mławskiej rzeczywistości, którego autorem jest wojskowy emeryt pracujący i mieszkający w Mławie – kpt. rez. Karol Klepczyński.