W dniach śmierci i pogrzebu papieża Franciszka czytana jest w kościołach na całym świecie Ewangelia o spotkaniu Marii Magdaleny ze Zmartwychwstałym Jezusem (J 20,1-18). Ona szukała Jego ciała i w pierwszej chwili nie poznała Go w ogrodzie. Kard. Baldassare Reina, wikariusz dla miasta Rzymu, użył tego obrazu, aby powiedzieć, że wierni Kościoła chcieliby znowu zobaczyć papieża Franciszka, usłyszeć jego głos i otrzymać błogosławieństwo, ale teraz trzeba spojrzeć w inny sposób na jego ciało i jego życie.

Papież „z końca świata”, jak określił siebie Franciszek w czasie pierwszego wystąpienia z loggi bazyliki św. Piotra na Watykanie 13 marca 2013 r., pozostawił trwały ślad w historii Kościoła katolickiego na świecie. Jego trafne i obrazowe sformułowania brzmią echem w sercach wielu osób, nie tylko wierzących. Tak wiele razy apelował o pokój, braterstwo i zrównoważony rozwój ludzkości. Mówił o Bogu, który nigdy nie męczy się przebaczaniem, o Kościele jako „szpitalu polowym”, o tym, by spowiedź nie była uważana za salę tortur. Upominał się o polepszenie losu najbiedniejszych, słabych i migrantów, bo Kościół ma „pachnieć owcami”. Jego gesty były nierzadko zaskakujące i prorocze, co pokazał np. w czasie pandemii, gdy sam stanął na pustym Placu św. Piotra, jednocząc zarazem w modlitwie cały świat. Takich obrazów nie wymyślił dotychczas żaden reżyser (zob. artykuł: Papież, który zaskoczył Sorrentina, https://www.researchgate.net/publication/367328793_Papiez_ktory_zaskoczyl_Sorrentina).

            W czasie studiów w Rzymie dane mi było wiele razy uczestniczyć w uroczystościach na placu św. Piotra, którym przewodniczył papież Franciszek. Zawsze celebrował je z uwagą, skupieniem, zauważał w tłumie konkretne osoby, chętnie jeździł między sektorami, aby pozdrowić wiernych. Pamiętam Mszę św. inaugurującą pontyfikat 19 marca 2013 r., w uroczystość św. Józefa, który był mu bardzo bliski – figurkę śpiącego Józefa miał w swoim pokoju.

Bardzo pięknym momentem spotkania była audiencja dla studentów rzymskich uczelni papieskich 12 maja 2014 r., kiedy miałem możliwość zadania Ojcu Świętemu pytania, na które publicznie odpowiedział. Dotyczyło ono wskazań i sugestii, jak stawać się pasterzem na wzór Dobrego Pasterza i jak kształtować w sobie „mistykę spotkania”. Papież wskazał wówczas, by szukać ludzi, a także budować piękne przyjaźnie. Po spotkaniu miałem zaszczyt uścisnąć rękę papieża i pozdrowić go.

Niewątpliwie ważnym dziedzictwem są teksty papieskie, szczególnie encykliki i adhortacje, w których papież wiele miejsca poświęcał rodzinie, ekologii, a także wierze i nadziei. W Roku Świętym, po tym, jak otworzył drzwi święte bazyliki św. Piotra, by wierni zyskiwali odpusty, sam przeszedł przez drzwi śmierci do nowego życia w Chrystusie, co dla wierzących jest z pewnością zaproszeniem do refleksji nad sensem życia i chrześcijańskim rozumieniem nadziei.

Papież Franciszek dawał bardzo wielu ludziom nadzieję, dzięki czemu odzyskiwali wiarę w Boga i zaufanie do Kościoła. Zmarł w czasie oktawy Wielkanocy, gdy wszyscy patrzą z nadzieją w pusty grób Jezusa, zapowiadający zmartwychwstanie umarłych i życie wieczne. Niech Dobry Pasterz przyjmie do swojego domu papieża Franciszka strudzonego pracą i cierpieniem!

ks. Wojciech Kućko

Fot. Audiencja w Auli Pawła VI w Watykanie, 12 maja 2014 r., “L’Osservatore Romano”.