fot. Pixabay

Właśnie mija ćwierć wieku odkąd odkąd Polacy po raz pierwszy świętowali międzynarodowy dzień zakochanych. Ci, którym dane było na własne oczy obserwować przez ten czas ekspansję tego – bądź co bądź –  przeszczepionego święta są  zgodni w ocenie – przyjęło się.

To „czerwone święto” szybko wytworzyło swoją marketingową otoczkę. Mrugające chińskie serduszka z plastiku,  pluszowe misie z bukietami, bądź naszytymi serduszkami, kartki z gołąbkami, serduszka, róże i amorki – w kioskach, marketach, kawiarniach i w internecie. Wszędzie królowały zwykle dość kiczowate i przesłodzone gadżety.  Ale mus to mus, więc przynajmniej w dniu 14 lutego koniecznie trzeba wybranej osobie złożyć uczuciowe deklaracje. I tak się dzieje w dniu Walentynek. Czy jednak to tylko osoby są obiektami naszych najsilniejszych uczuć? Spójrzmy na to z innej strony.

To może pierwszy przykład. Za sprawą pomysłu PiS nabierają siły dyskusje o ograniczeniu kadencyjności wójtów i burmistrzów w samorządach. Dwie i basta! I nieważne, dobry jest czy zły.  Rzadko ocena społeczna włodarzy jest jednoznaczna, w przeciwieństwie do wyników wyborów, które większość z tych zasiedziałych wygrywała zawsze w cuglach. Czy jednak tylko dlatego, że rzeczywiście dobrze gospodarują, a może chodzi o inne sznurki, za które umiejętnie pociągają w odpowiedniej chwili?

Pomysł jest dopiero pomysłem, ale reakcja jest już zdecydowana. I mówiąc oględnie, ani włodarze, ani ich dwór do zadowolonych nie należy. Choć dwór i tak powinien być szczęśliwszy, w nim bowiem ustępujący wójtowie czy burmistrzowie szukać będą sukcesora, by za jego plecami przeczekać tę jedną kadencję koniecznej przerwy. Bo jak można dobrowolnie chcieć rozstać się z władzą, która jest taka kochana. I wie najlepiej, czego mieszkańcom potrzeba. Jak bez niej żyć premierze, jak żyć?

Na silną miłość do pieniędzy przykładów mnożyć można by bez liku, nawet nie wytykając nosa poza Mławę. Żeby nie czepiać się cały czas władzy, popatrzmy może na przykład sortowni węgla na Wólce. KTK od kilku lat uprzykrza życie mieszkańcom sąsiadującym z sortownią w bliższej lub dalszej odległości. Ostatnie dni kiedy mieszkańcy zaprezentowali zdjęcia pokrytej śniegiem okolicy, czarnej od węglowego pyłu przemówiły do wyobraźni, ale nie wszystkim. Nadal z zakładem nikt nie może zrobić porządku, ale to kwestia odrębna. Jak jednak myślicie, czym kieruje się właściciel?  Nawet jeśli jest z Gdańska, to przecież zna lub znać powinien całą sytuację i wie jak to wygląda. Ważniejsza jest każda tona przesortowanego węgla niż zdrowie i czyjś dobytek?

O roli, znaczeniu i wpływie alkoholu na życie dzieci, młodzieży czy dorosłych powstały już całe tomy publikacji. Z mławskiego podwórka dość przypomnieć choćby sesję rady miasta, na której z przedstawionego raportu ośrodka pomocy społecznej wynikało, że alkohol spożywają już szkolne dzieci z zatrważająco wysoką częstotliwością. Co prawda padły wyjaśnienia, że jest to skutek przekłamań w stosowanej metodzie badania problemu, tym niemniej syndrom takiej „walentynki” występuje już na szkolnym etapie. Co tu ukrywać, dorośli też lubią sobie powalentynkować właśnie w taki sposób. Jeżeli dzieję się tak jedynie w obszarze prywatnym, towarzyskim i nie niesie za sobą innych konsekwencji, to wszystko jest OK. Przynajmniej dopóki nie awanturujesz się wtedy, lub nie wsiadasz za kierownicę auta. Taki Walenty grozi różnorakimi konsekwencjami, zwłaszcza gdy jesteś osobą ze „świecznika” a piłeś wcześniej jedynie colę.

Na koniec tych rozważań z okazji świętego Walentego pewnie warto odkurzyć taką ewangeliczną sentencję: „Gdzie bowiem jest skarb twój, tam będzie też twoje serce”. Nie zamieniajmy Walentego na substytuty.

ZygZak