Jeszcze kilka lat temu wielu mieszkańców naszego regionu patrzyło na LG i firmy współpracujące jak na gwarancję stabilizacji. Praca może nie zawsze była łatwa, może nie zawsze idealnie płatna, ale była. Dawała poczucie bezpieczeństwa, pozwalała spłacać kredyt, utrzymywać rodzinę, planować przyszłość. Głosy o tym, że koncern LG może przenieść się z Mławy pojawiały się już od dawna. I mimo tego, że sygnały o tym, że miejsca pracy mogą być zagrożone w ostatnim czasie bardzo się nasiliły, chyba nikt – poza oczywiście koreańskimi decydentami nie przewidział aż takiej skali i szybkości. No i stało się. A jakie to były sygnały? Ot choćby migracja polskich pracowników zatrudnionych w koreańskich spółkach do firm w Działdowie, czy pozbywanie się pracowników przez koncern, poprzez jednostkowe nie przedłużanie lub wypowiadanie umów, choć jeszcze bez zwolnień grupowych.
Dziś już słyszymy o zwolnieniach, redukcjach etatów i niepewności. Utrata pracy przez tak dużą grupę osób, które zwolni koncern koreański jest wstrząsem w lokalnym środowisku. Ale coraz mniej interesuje nas odpowiedź na pytanie „dlaczego?”, choć w debacie publicznej na pewno czeka nas dyskusja kto jest winien, że do takiej sytuacji doszło. Nie spodziewam się, że sama taka dyskusja coś pomocnego dla zwolnionych wniesie, ale na pewno będzie miała znaczenie w zbliżających się wyborach parlamentarnych, a potem i w samorządowych. Dla zwalnianych i ich rodzin ważniejsze jest jednak pytanie: „co dalej?”.
Oczywiście przyczyn fali zwolnień można wskazać wiele. Globalna konkurencja, zmiany technologiczne, przenoszenie produkcji do tańszych lokalizacji, spadek zamówień, transformacja rynku elektromobilności. Menedżerowie i ekonomiści potrafią godzinami analizować wykresy, wskaźniki i strategie biznesowe.
Tylko że człowiek, który właśnie otrzymał wypowiedzenie, nie żyje wykresami.
Jego interesuje, czy za miesiąc będzie miał za co zapłacić rachunki. Czy znajdzie nową pracę. Czy będzie musiał wyjechać z rodziną do innego miasta albo za granicę. Czy po czterdziestce lub pięćdziesiątce ktoś jeszcze będzie chciał go zatrudnić.
I właśnie tutaj zaczyna się temat, o którym mówi się zdecydowanie za mało.
Gdzie są dziś pomysły na pomoc dla zwalnianych pracowników? Czy sprawą zainteresował się rząd, albo przynajmniej nasi lokalni posłowie zwłaszcza z koalicji rządzącej? Gdzie jest wspólny plan rządu, samorządu wojewódzkiego, powiatu i gmin? Czy ktoś już analizuje, jakie branże mogłyby przejąć wykwalifikowanych pracowników? Czy przygotowywane są programy przekwalifikowań? Czy rozmawia się z inwestorami o tworzeniu nowych miejsc pracy? Czy lokalne urzędy pracy mają gotowe rozwiązania, zanim fala zwolnień stanie się społecznym problemem?
Często słyszymy zapewnienia o „monitorowaniu sytuacji”. To jednak za mało. Ludzie potrzebują więcej niż monitoringu. Potrzebują konkretów.
Starosta, burmistrzowie, wójtowie i parlamentarzyści reprezentujący region powinni już dziś przedstawić mieszkańcom odpowiedź na jedno proste pytanie: jaki jest plan?
Plan na nowe inwestycje. Plan na wsparcie przedsiębiorczości. Plan na zatrzymanie młodych ludzi, którzy w obliczu niepewności mogą zdecydować się na wyjazd. Na takie warianty niestety nikt nie jest przygotowany.
Trudno mieć pretensje do prywatnej firmy, że dostosowuje swoją działalność do warunków rynkowych. Tak działa gospodarka. Można natomiast oczekiwać od władz publicznych, że będą przygotowane na skutki takich decyzji.
Bo prawdziwy egzamin dla samorządowców i polityków nie zaczyna się wtedy, gdy przecinają wstęgi podczas otwarcia nowych inwestycji. Zaczyna się wtedy, gdy trzeba pomóc mieszkańcom w czasie kryzysu.
Zwolnienia w dużych zakładach to nie problem pojedynczych osób. To problem całej lokalnej gospodarki. Mniej pieniędzy trafia do sklepów, restauracji, punktów usługowych. Mniejsze wpływy odczuwają lokalni przedsiębiorcy. Niepewność rozlewa się znacznie szerzej niż tylko za bramę fabryki.
Dlatego dziś najważniejszym pytaniem nie jest to, ilu pracowników straci pracę. Najważniejsze jest to, kto i w jaki sposób pomoże im stanąć na nogi.
Mieszkańcy mają prawo usłyszeć odpowiedź. I to nie wtedy, gdy zwolnienia staną się faktem dokonanym, ale już teraz, gdy jest jeszcze czas na działanie. Bo miejsca pracy można stracić bardzo szybko. Odbudowanie poczucia bezpieczeństwa trwa znacznie dłużej.
KaDwa